Διαθλώντας το φως στη θάλασσα γέμισα λευκή γαλήνη.

Υπάρχουν δρόμοι που με ευχαριστούν πολύ Σ’ αυτούς είναι χαρούμενοι οι περαστικοί Τα παιδιά κρατάνε στα χέρια σοκολάτες Περπατάς και συναντάς παλιές αγάπες Τα πρόσωπα των διαβατών είναι φωτεινά στα κεφάλια έχουν φωτοστέφανο τη χαρά στα χέρια έργα φωτός και δικαιοσύνης και στο νου φέρουν σκέψεις αγαθοσύνης Σ’ άλλους δρόμους άνθρωποι βιαστικοί τρέχουν για το… Read More Δρόμοι

Οι άνθρωποι κυκλοφορούν και εγώ κρύβομαι κρύβομαι κρύβομαι μέσα σε ένα σπίτι με σκέψεις έγνοιες και λέξεις Σαν σπουργίτι νίβομαι Οι άνθρωποι κυκλοφορούν και εγώ κρύβομαι κρύβομαι κρύβομαι μέσα σε σιωπές νοήματα και κινήσεις δίχως εξηγήσεις Με λέξεις πτωχές ντύνομαι Οι άνθρωποι κυκλοφορούν και εγώ κρύβομαι κρύβομαι κρύβομαι ανάμεσα σε χέρια πίσω από σώματα και… Read More Κρύβομαι

Καθώς περπατώ πάνω στη γέφυρα του Αλεξάνδρου του ΙΙΙ στον Σηκουάνα μέσα στη βροχή ένας περαστικός μου χαμογελά και η καρδιά ξαφνικά σκιρτά για κάτι αναπάντεχο κι όμορφο που τόσα χρόνια δεν περίμενε ή μπορεί να προσδοκούσε. Εγείρεται εντός μου η στοργή προς οποιονδήποτε συνάνθρωπο. Νιώθω να με περιβάλλει μια πανανθρώπινη αγάπη και να κατακλύζει… Read More Το χαμόγελο

Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι, όταν ήμουν παιδί, μιλούσαν για το μέλλον μου. Αυτό γινόταν συνήθως στο τραπέζι. Αλλά εγώ ούτε τους πρόσεχα, ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο. Ίσως γι΄ αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ: ήταν τόσο αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα. Τάσος Λειβαδίτης, 1922-1988, ποιητής, δημιουργός γραπτών έργων και συγγραφέας.