Ζητώ τη χαρά πότε εδώ πότε εκεί!
Που είσαι; πείτε μου που κατοικεί;
Δεν είναι σε λόφους σε όρη υψηλά.
Πείτε μου, πού η μορφή της γελά;
Σε βάθη κοιλάδων επήγα ζητώντας
Είδα ρυάκια να πέφτουν με κρότο
Να παίζουν με τρεχούμενα νερά καθαρά
Μαζί τους δεν έπαιζε εκεί η χαρά
Την ζήτησα στην σκιά των δασών
Γελώντας με τα φώτα αστέρων χρυσών
Πτηνό καθόταν σε μυρσίνη χλωρή
Όμως έψαλε θρήνους και όχι χαρά
Την έψαξα σε εύθυμους χορούς
Σε δείπνα λαμπρά και ηχηρά
Σε φώτα, σε σκεύη χρυσά κι αργυρά
Ωστόσο ούτε σε αυτά ευρέθη η χαρά
Την έφτασα τέλος, την βρήκα μακριά
Μακριά σε χωριό μια κοιλάδας μικρής
Τριγύρω της είχε παιδιά αρκετά
Και πηδούσε με εκείνα και γελούσε μ’ αυτά
Που είστε καλοί παιδικοί μου καιροί
Εφώναξα τότε με στήθος βαρύ
Πλην όμως την είδα, πετά η χαρά,
Και αυτήν είναι η πρώτη και τελευταία φορά.
Πηγή: διαδικτυακά εδώ