Εκείνη η γυναίκα σε αγάπησε για αυτό που είσαι.
Για το δυναμισμό σου και τις αποχωρήσεις σου.
Για το παιδικό χαμόγελό σου και τις αντιρρήσεις σου.
Για τη ρωμαλαιότητα του σώματός σου και την ανδρεία του πνεύματός σου.
Για το θυμό σου και τις χαμηλές πτήσεις σου.
Εκείνη η γυναίκα σε αγάπησε.
Δε στο είπε ποτέ.
Δεν την άκουγες όταν ήταν κοντά σου.
Δεν την έβλεπες όταν στεκόταν αντίκρυ σου.
Έβλεπες σε εσένα την ιδιότητά σου ως επιστήμονας όχι ως άνθρωπος, ως άνδρας.
Σε δηλητηρίασε ο δόλος τρίτων: δεν τους κατάλαβες; δεν τους αισθάνθηκες;
Τι να την κάνω τη θεραπεία της ψυχής;
Γίνεται να μου εμπιστευτείς από την αρχή την αλήθειά σου;
Εκείνη η γυναίκα σε αγαπά όπου κι αν βρίσκεσαι.
Ε σ έ ν α αγαπά!
*σύλληψη ποιητικής δημιουργίας στις 22.04.2025. Δημοσίευση ηλεκτρονική σήμερα, 12.09.2025.