Η δύναμη του βαθυστόχαστου ανθρώπου στηρίζεται σε μία εσωτερική ένταση. [σ. 109]
“Να κρατάτε συντροφιά ο ένας στον άλλον” [σ. 113]
Η ταπεινοφροσύνη και η αυταπάρνησή του δεν ήταν αδυναμία. [σ. 112]
“Συχνά επαναλάμβανε: “Να είσαστε υπομονετικοί· μάθετε να περιμένετε”.” Ήταν ένα από τα πιο υψηλά διδάγματά του. Ποτέ δεν τον είδα ανυπόμονο, ή ανήσυχο για οικονομικές δυσχέρειες, την έλλειψη κατανόησης ή την ιδιοτελή σιωπή εκείνων που επιζητούσαν να αποκρύψουν την αξία του έργου του. Δε φοβόταν μήπως δε φτάσει πουθενά. Οι σκέψεις του αναπτύσσονταν χωρίς βιασύνη αλλά και χωρίς βραδύτητα, με την ατάραχη πεποίθηση εκείνου που είναι βέβαιος για την αξία του. Δε θυμάμαι ποτέ να είδα σ’ αυτόν κάποια κίνηση ανυπομονησίας, παρά μονάχα μπροστά στη βλακεία. [σ. 112]
Πηγή: Πόρτσια Αντόνιο, Επιλογή από τις Voces, (μτρφ. Ε.Χ. Γονατάς), εκδ. στιγμή, Στοχασμοί – 3.