«Καθώς ευρύνεται η καρδιά
καί ταπεινώνεται η σκέψη
κι αρχίζει να διακονεί την πρώτη
έρχεται μια μεγάλη χαρά.
Την υποψιάζομαι
είναι ένα μυστήριο καί
σιωπώ άφοβα
απορώ κι εξίσταμαι
δακρύω ο ανεπαρκής
ειρηνεύω».

μοναχός Μωυσής αγιορείτης, Αθωνικά ποιήματα, Αρμός 1995