Τα μαλλιά μου θάλπει ο αγέρας το βλέμμα μου αγκαλιάζει το σώμα σου από τον ουρανό ο διάττοντας αστέρας ρίχνει το φως του στο δώμα σου Πιάσε μου τρυφερά το χέρι ταξίδεψέ με στη σιγαλιά οδήγησέ με σε ουράνια μέρη ήμουν καιρό στην ερημιά Τα βήματά μου εσύ τριγυρνάς και στην αιωνιότητα με οδηγείς μην… Read More Στα στενά της αγάπης της παντοτινής

Για την καινούργια χρονιά δυο ευχές κρατώ στο χέρι να γίνει ο χρόνος ουρανός κι ό,τι καλό να φέρει!

Αγριοπερίστερα κι ουράνια άνθη κρύβονται μες στα δέντρα Δροσερές πηγές με πέτρινα σκαλιά ποτίζουν την ψυχή μου Το φεγγάρι ομολογεί αλήθεια απόψε σκιοφωτισμένο Μυρωδιά ξύλου από τζάκι αναδύεται και τα παιδιά παίζουν στους δρόμους Σκιρτά η καρδιά μου από ευλάβεια για τα χειροφιλήματα που θα έρθουν. [31 Δεκεμβρίου 2015]

Εμείς οι δυο δυο άγνωστοι στον ίδιο ουρανό δυο καρδιές που αγαπούν δυο ματιές που μιλούν Εμείς οι δυο δυο σταγόνες στον ωκεανό δυο χέρια άνοιξη που βρίθουν από κατάνυξη Εμείς οι δυο δυο μεγάλα σ’ αγαπώ δυο στάχυα στον γκρεμό δυο όνειρα στον γυαλό. Εμείς οι δυο Μόνο εσύ κι εγώ. [30 Δεκεμβρίου 2015]

Το μάτι αισθάνεται Μια κάποια ανακούφιση Όταν ο Άλλος απολαμβάνει Βλέποντας τα ίδια. Γιώργος Σαραντάρης, 1908-1941, ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30, Ποίηση 1936.