Στέρεψα. Δε βρίσκω λέξεις για να περιγράψω. Βρίσκομαι μακριά από το Αγαθό. Μπορώ όμως να το ατενίσω. Μόνο στο Αγαθό βρίσκω παρηγοριά. Εκείνο με προσμένει σιωπηλά κι εγώ το ατενίζω. Τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχει. Ότι για αυτό αξίζει να παλεύω για πίστη, οράματα και ιδανικά. Τι είναι όμως το Αγαθό; Είναι ο τόπος συνάντησης όλων… Read More Το Αγαθό

Μίλα. Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε. Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία. Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη, ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ μὲ τὴν ἀοριστία. Πές: «ἄδικα», «δέντρο», «γυμνό». Πές: «θὰ δοῦμε», «ἀστάθμητο», «βάρος». Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου. Μίλα. Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας. Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς… Read More Η Περιφραστική Πέτρα

Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης. Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ’ ασφοδίλια, ας γυρίσουν προς το έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων: Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους… Read More Μυθιστόρημα, ΚΔ’

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια να δώ την ευωδιά της ρίγανης σκλάβα σε ματσάκια. Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων βρίσκεις το πράσινο εύκολο σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια. Aκούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα με την κομμένη γλώσσα των καρπών ρήτορες… Read More Σαν να διάλεξες

Η πόρτα που κάποιος άνοιξε Η πόρτα που κάποιος ξανάκλεισε Η καρέκλα που κάποιος κάθισε Ο γάτος που κάποιος χάιδεψε Το φρούτο που κάποιος δάγκωσε Το γράμμα που κάποιος διάβασε Η καρέκλα που κάποιος έριξε Η πόρτα που κάποιος άνοιξε Ο δρόμος που κάποιος ακόμα τρέχει Το δάσος που κάποιος διασχίζει Το ποτάμι που κάποιος… Read More Το μήνυμα