Ψυχή λυτρώσου απ’ το πέπλο του ψεύδους γίνε λεύτερη.

Εκείνος ο άνθρωπος Εκείνος που πουλάει τις τσακμακόπετρες Στεφανωμένος από λάμψεις μες στη νύχτα Φωνάζει στους διαδρόμους του σταθμού Ζαβέλ Κι ενοχλεί με τις φωνές του Τους πιο πολλούς περαστικούς Όμως το βλέμμα που καίει Στο νου τους φέρνει αισθήματα καλά Να είστε ευγενικοί Φωνάζει ο άνθρωπος Να είστε ευγενικοί με τις τροφές Να είστε… Read More Να είστε ευγενικοί

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάκτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα. Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα, δεν έχω άλλη συντροφιά. Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου. Γιώργος Σεφέρης,… Read More Μυθιστόρημα, ΙΗ’

Ο ουρανός γκρίζος ακινησία στην ψυχή. Πότε θα έρθει το ρίγος; Πότε θα έρθει η βροχή; Ο ουρανός γκρίζος. Η συννεφιά λευκή. Ακούγεται ο φλοίσβος στην έρημη ακτή. Ο ουρανός γκρίζος μυρίζει χώμα στη γη. Τρέχει νερό, οίκτος στην κόκκινη σκεπή. Ο ουρανός γκρίζος χάρτινο το φιλί στο τραπέζι ο φίλος χαρούμενο είν’ το παιδί.… Read More Ο ουρανός γκρίζος

Λευκά σεντόνια μέσα σε μια ντουλάπα Κόκκινα σεντόνια πάνω σ’ ένα κρεβάτι Ένα παιδί μέσα στη μάνα του Η μάνα του μέσα στις ωδίνες Ο πατέρας μέσα στο διάδρομο Ο διάδρομος μέσα στο σπίτι Το σπίτι μέσα στην πόλη Η πόλη μέσα στη νύχτα Ο θάνατος μέσα σε μια κραυγή Και το παιδί μέσα στη… Read More Πρώτη μέρα