Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος… Read More Ὁ Οὐρανός

Τις πράξεις μου επισκόπησεςΜε όρους εργασιακής ηθικήςΜε μέτρησες μέσω ΣτατιστικήςΚαι με ποσοστά με ισορρόπησες Μες την εξουσία λαμνοκόπησεςΚαι τώρα βιώνεις ζωή ειδώλωνΠαρά τους αγώνες αίματος όλωνΜπροστά στο χρήμα λαμποκόπησες Τον χρόνο εργασίας μετατόπισεςΑνήσυχες οι πληγές των ΆλλωνΠου με κρυφό χρόνο καλλώπισεςΣτη θέα κατορθωμάτων μεγάλων Λες ότι τον άνθρωπο εκπροσώπησεςΜα το οίκημα της ψυχής σου άδειοΣαν… Read More Εγώ, ο αριθμός

Ἐσβῆναν τὰ χρυσάνθεμα σὰν πόθοι στὸν κῆπον ὅταν ἦρθες. Ἐγελοῦσες γαλήνια, σὰ λευκὸ χαμολουλούδι. Ἀμίλητος, τὴ μέσα μου μαυρίλα τὴν ἔκανα γλυκύτατο τραγούδι κι ἀπάνω σου τὸ λέγανε τὰ φύλλα. Κώστας Καρυωτάκης, 1896-1928, ποιητής και πεζογράφος.

Κάποτε μιαν αχτίδα Φωτός Ταξίδεψε από ψηλάΚι αγκάλιασε πατρικά τα μαλλιά σου Έπειτα ψηλάφησε την δική σου ματιάΝέο δρόμο χάραξε στη μοναξιά σου Μετά περπάτησε σε μονοπάτια μυστικά Διαπέρασε του βίου τη συννεφιά σουΚαι στην καρδιά έφθασε ευγενικά Από τότε εκεί κατοικεί με την άδειά σου. [Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018]

Ψελλίζοντας το όνομά Σου Μες τον χειμώνα των καιρών Οι ηλιαχτίδες βλεφαρίζουν Ευφρόσυνο φως στους διαβάτες Κι ο άνεμος παύει να ομιλεί Καμωμένοι από χώμα Και τη ζωηφόρα πνόη Σου Όσοι Εσένα ακολουθούν Με βήματα πλέον πεπαιδευμένα Και σώματα αναγεννημένα Μοιράζουν καθημερινά ύδωρ νεαρό Στους αληθινά διψασμένους Είσαι η Αλήθεια Η αιώνια προσμονή Που δειπνεί… Read More Η αιώνια προσμονή