Konstantina's Blog

«Επεθύμησα να καθίσω εις τις δροσοκαμάρες του χωριού μου. Τρέχει ο κόσμος σήμερον, τρέχει να υπερβεί τον πλησίον του και…

Ήρθε. Και φώτισε την καταπακτή μου. Κι’ έγινε φως. Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω. Ένα μόνο ξέρω Πως έχασα τη…

Το παρελθόν ειν’ όνειρον, πόθων σπασμοί, ελπίδες, Και το παρόν μαστίζουσιν εισέτι καταιγίδες Μας πλήττει πρώτον ο Θεός την ευτυχίαν…

Γύρω της κοντά της στο πανεπιστήμιο και στους χώρους εργασίας μιλούσαν για εμπιστοσύνη· οι κοινωνικοί επιστήμονες για τους θεσμούς και…

Ο πατέρας της στρατιωτικός συνταξιούχος πλέον για να την αγαπήσει ως παιδί έμαθε να είναι κόρη γελαστή, ήσυχη Έτσι παρέμεινε…