Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης· «Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα. Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι. Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω, πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα· κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.» Είπ’ ο… Read More Το πρώτο σκαλί

Σύννεφα, σύννεφα! Νύχτα και μέρα πώς ταξιδεύετε με τον αγέρα! Κάποτε μοιάζετε με αρνιών κοπάδι που βόσκει ατάραχα μες στο λιβάδι, κάποτε μοιάζετε πουλιά χαμένα κι από τον άνεμο κυνηγημένα. Σύννεφα έφτασε τούτη η ώρα, κρέμεστε ανήσυχα γεμάτα μπόρα. Ώρες σε απίδες, σε χώνες πάτε, βουνά σηκώνεστε, αχνό σκορπάτε. Κι όταν η όψη σας θυμίζει… Read More Σύννεφα

Θαυμάσια που τρέχει ο άνεμος, εάν κρίνεις από τα σύννεφα.                                                     Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

Παπᾶ, ἂν ἔρθει μία μελαχρινὴ νὰ τὴν ξομολογήσῃς, κοντούλα, ἀφράτη, μὲ γλυκιὰ φωνή, πρόσεξε, μὴν τυχὸν καὶ τὴν ἀφήσῃς νὰ μεταλάβει ἡ ἁμαρτωλή! Δὲ νήστεψε μία μέρα τὸ φιλί! Γεώργιος Δροσίνης, ποιητής

Ένας βράχος στα βουνά συλλογιέται μοναχός του. Ένα ρυάκι, που περνά, κάτι τραγουδάει εμπρός του. Μία ανεμώνη, που ανθεί εις τον βράχο στηριγμένη, να νοήσει προσπαθεί το τραγούδι τι σημαίνει. Κι᾿ όλο σκύφτει πιο πολύ, και ξεχνά το στήριγμά της. Τι τραγούδι να λαλεί ο τρεχάμενος διαβάτης; Τραγουδεί για μια αγκαλιά, που με πόθον ανοιγμένη στην… Read More Η ανεμώνη