Δε με κατάλαβες’ όλη τη νύχταήμουνα πλάι σου, προσπαθούσανα κλείσω τα παράθυρα, πάλευα – όλη νύχτα. Ο αγέρας επέμενε. Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου σαν δυο φύλλα ουρανού, και σε σκέπασα.Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα δίχως χέρια τον κόσμο. Πηγή: itravelpoetry Νικηφόρος Βρεττάκος- Ολονυχτία, Το βάθος του κόσμου, 1961

Ω σεις οι ονομάζοντες υπόκρισιν τον θρήνον, οι την μαινάδα ποίησιν επευφημούντες μόνον, σεις οι καλούντες ξενικά το δάκρυ και τον στόνον, δεν έχετε λοιπόν φωνήν χειλέων ανθρωπίνων; Υπό ωραίον ουρανόν η μοίρα μετεβλήθη, και άλλη πάλλει, άτρωτος καρδία εις τα στήθη; Πότε δεν εθρηνήσατε; το κλίμα της Ελλάδος, αποκαλύπτον ουρανόν βαθύτερον των άλλων, δεν… Read More [Ω, σεις…] |Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος

Φθινόπωρο | Ράινερ Μαρία Ρίλκε  Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά,σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού·πέφτουν με μι’ άρνηση στο στόμα του κενού. Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά,από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά. Όλοι μας πέφτουμε. Το χέρι αυτό που γράφει.Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη. Είναι όμως Κάποιος που… Read More 7 επιλεγμένα ποιήματα για το φθινόπωρο

ΣΤ΄ Πότε θα ξαναμιλήσεις; Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα. 5 Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου 10 κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί. Ίσως… Read More Τρία κρυφά ποιήματα | Επί σκηνής | Γιώργος Σεφέρης

Ὅλοι βλέπουν ὁράματακανεὶς ὡστόσο δὲν τ᾿ ὁμολογεῖ·πηγαίνουν καὶ θαρροῦν πὼς εἶναι μόνοι.Τὸ μεγάλο τριαντάφυλλοἤτανε πάντα ἐδῶστὸ πλευρό σου βαθιὰ μέσα στὸν ὕπνοδικό σου καὶ ἄγνωστο.Ἀλλὰ μονάχα τώρα ποὺ τὰ χείλια σου τ᾿ ἄγγιξανστ᾿ ἀπώτατα φύλλαἔνιωσες τὸ πυκνὸ βάρος τοῦ χορευτῆνὰ πέφτει στὸ ποτάμι τοῦ καιροῦ –τὸ φοβερὸ παφλασμό. Μὴ σπαταλᾷς τὴν πνοὴ ποὺ σοῦ χάρισετούτη… Read More Θερινὸ Ἡλιοστάσι-Β´| Γιῶργος Σεφέρης