Και μέσα στο τίποτα, υπάρχει μια γλώσσα, Περισσεύει το φως και μέσα στο τίποτα και ρέει προς τα έξω. Περνά στην καρδιά μου, φλεβίζει στο χέρι μου, ζητά να το ειπώ, να το γράψω, Αλλά πως: Δε βρίσκω τις λέξεις γιατ’ είν’ απ’ του κόσμου τον πλούτο πιο λίγες. Πιο λίγες απ’ τα γεγονότα της… Read More Η γλώσσα και το προσκλητήριο

Α’ Στάξε στη λίμνη μόνο μια στάλα κρασί και σβήνει ο ήλιος. Β’ Στον κάμπο ούτ’ ένα τετράφυλλο τριφύλλι. Ποιος φταίει απ’ τους τρεις; Γ’ Στον κήπο του μουσείου Άδειες καρέκλες τ’ αγάλματα γύρισαν στ’ άλλο μουσείο. Δ’ Να ‘ναι η φωνή πεθαμένων φίλων μας ή φωνογράφος; Ε’ Τα δάχτυλά της στο θαλασσί μαντίλι κοίτα:… Read More Δεκαέξι χαϊκού – Γεώργιος Σεφέρης

Ταράττει τους ανθρώπους ου τα πράγματα, αλλά τα περί των πραγμάτων δόγματα. Δηλαδή, οι άνθρωποι ταράζονται όχι από αυτά που συμβαίνουν αλλά από την άποψή τους για αυτά που συμβαίνουν. Επίκτητος, 50 μ.Χ.-120 μ.Χ., στωικός φιλόσοφος

Έγραψε ποιήματα, όπως άλλοι δούλεψαν στα λατομεία. Κι οι δυο τους σκάψανε βαθιά. Εκείνοι για το μεροκάματο. αυτός όμως για τι; Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής, 1931-2008

Οι εκούσιοι πόνοι την των ακουσίων υπομονήν ελαφροτέραν παρασκευάζουσι. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος