22. Κι αν είμαι οι ανάγκες αυτού που είμαι, αυτό που είμαι ποιος είναι; [σ. 19]

26. Οι αλυσίδες που δε θέλω να σπάσω δεν είναι αλυσίδες· θα γίνονταν όμως, αν τις έσπαζα. [σ. 20]

35. Κοίταξα τα λουλούδια της μιας μέρας, ενός δέντρου εκατό χρόνων. [σ.22]

44. Εάν έχεις έναν κόσμο, μην τον χάνεις αναζητώντας μέσα του έναν κόσμο. [σ. 24]

45. Η μοναξιά μου είναι φτιαγμένη όχι από αυτό που μου λείπει, αλλ’ από εκείνο που δεν υπάρχει.

56. Αυτό που μου ανήκει, ποτέ δε θα ´θελα να το πάρω στα χέρια μου. [σ. 26]

58. Σε αυτόν που αγαπώ, δε λέω τι είναι δικό μου· το δείχνω. [σ. 27]

63. Το καινούργιο αυξάνει ή λιγοστεύει το παλιό. Το καινούργιο, από μόνο του, δεν είναι τίποτα. [σ. 28]

65. Η πληγή, που είναι καταματωμένη, δε βάφεται με αίμα.

73. Τώρα που έγινες όλο φτερά, τι θ’ ανυψώσουν τα φτερά σου; [σ. 30]

84. Νίκησες την καρδιά μου, μα έχεις ακόμα και τη δική σου να νικήσεις, για να νικήσεις. [σ. 32]

88. Μην μπαίνεις μπροστά στα μάτια σου. Άσε τα μάτια σου να βλέπουν. [σ. 33]

93. Μίλα μου γι’ άλλες ψυχές, όχι για την ψυχή σου, και έτσι θα μου μιλήσεις για την ψυχή σου. [σ. 34]

95. Ξέρω πως δεν έχεις τίποτα. Και σου γυρεύω τα πάντα. Για να έχεις τα πάντα. [σ. 35]

97. Όποιος έχει δει ν’ αδειάζουν τα πάντα, ξέρει και με τι γεμίζουν τα πάντα.

Πηγή: Πόρτσια Αντόνιο, Επιλογή από τις Voces, Στοχασμοί-3, εκδ. στιγμή