Στον Χαραλάμπη και την Ιωάννα Μας
Φως το φιλί στ’ αμάλαγα χείλη
για μίαν αγάπη τριανταφυλλένια
λάμπουν τα σώματα – σα σταφύλι
κόκκινο – γίνονται παραδεισένια
Κοιτάζονται στοργικά στα μάτια
με λόγια πρωτόγνωρα τη χαϊδεύει
κι απ’ της εαροσύνης τα σκαλοπάτια
ώριμο ύδωρ Ηλίου ζωή αρδεύει
Οι αγνές καρδιές τους πάλλονται·
– αντικλείδια στην όψη του θανάτου –
ανοιχτόκαρδια παιδιά αγάλλονται
στην αυλή γνήσιου έρωτος, αθανάτου
Το άλφα του ρόδου απαλά ανασαίνει·
σ’ απάνεμη θάλασσα, κεχριμπαρένια,
βολτάρουν νήσσες· τα ύδατα κοραλλένια
κι η γαλήνη τους την καρδιά θερμαίνει
Εκείνος κι εκείνη παίζουν παιχνίδια
με της αγάπης τη ζωη-φόρα ύλη,
διαβαίνουν τ’ ουρανού την πύλη
στα καθημερινά αλαργινά ταξίδια
Εναλλάσσονται ηδονές κι αρετές
με το σμίξιμο των ψυχών τους,
του ανδρόγυνου η νίκη και χαρές:
στεφάνι επί των κεφαλών τους
Το άλφα του ρόδου τους ραίνει
τη φορεσιά πολύμορφου αέρα·
ηχούν λέξεις: “πατέρα!· μητέρα!”
φυτεμένη πνοή σε γη ανθισμένη
κι είναι το γένος τούτο πολύ-δωρο:
πέταλα, μπουμπούκια, άρωμα, άνθη,
έλαια συλλέγονται από βλαστό ζείδωρο
μες της αιωνιότητας το Φως, ψυχάνθη!
* δημιουργία ποιητικής σύνθεσης: 12.09.2025 και ολοκλήρωση συγγραφής 18.09.2025 από την κοινωνιολόγο Κωνσταντίνα Λάππα.