Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία
το ά-σχημο βάδειν λαμβάνει μορφή
σε δρόμους π’ οδηγούν στην εμπορία,
τον πόνο και την άναρθρη κραυγή
Η ψευδής χαρά θανάτου λεπίδα,
τα μάτια δακρύζουν, πονάει το σώμα
από το ξένο, αναζητά ελπίδα
να πατήσει σε φωτοφόρο χώμα
Και τώρα, όμορφη ψυχή μου;
Κομματιάστηκες στο σκοτάδι
Πόσα έκρυψε η σιωπή μου;
– σήμερα τολμώ και φέρω –
της συγχώρεσης τ’ ανθοκλάδι !
* η ποιητική σύλληψη είναι δημιουργήμα (με μικρές παραλλαγές σήμερα, 07/06/2025) από άσκηση για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στο πλαίσιο συμμετοχής μου στο Πρόγραμμα επιμόρφωσης στην εξ αποστάσεως [διαδικτυακή] Συμβουλευτική Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΣυΕΠ), Γ’ κύκλος (Μάρτιος-Μάιος 2025) του ΚΕΔΙΒΙΜ της ΑΣΠΑΙΤΕ. — Η προ-τελική μορφή της δημιουργίας στις 03/05/2025 είναι συλλογικό αποτέλεσμα μοιράσματος σκέψεων και λέξεων με άλλα δύο πρόσωπα που επιθυμούν με σεμνότητα τη διατήρηση της ανωνυμίας τους.