Πενθεί
νομίζει ότι το σώμα του χάθηκε
δακρύζει με τις αναμνήσεις
κι όλες της ψυχής της οι κινήσεις
αδαμάντινες.

Πενθεί
για τον άνθρωπο που έφυγε
τις στιγμές που πέρασε,
μα η ψυχή δε γέρασε
κοιμάται.

Πενθεί
νομίζει ότι ο χρόνος σταμάτησε
το σώμα της αδυνατεί
η θέλησή της ατροφεί
δειλά.

Πενθεί
νιώθει την ανάσα βαριά
για την αγάπη που ανταλλάχθηκε
μα ο δρόμος της αθανασίας χαράχθηκε
τώρα.

[Μάιος 2015]