254. Το φως που φωτίζει πολλούς δρόμους δε φωτίζει έναν δρόμο. [σ. 68]

255. Γιατί γελάς μονάχα μ’ ένα πράγμα και όχι με όλα τα πράγματα;

256. Μαθαίνεις να μην έχεις ανάγκη, έχοντας ανάγκη.

257. Ο άνθρωπος, όταν λέει “έτσι είναι ο άνθρωπος”, δε λέει “έτσι είμαι”.

258. Τα παιδιά που δεν τα κρατάει κανείς από το χέρι είναι τα παιδιά που ξέρουν πώς είναι τα παιδιά. [σ. 69]

263. Η φωνή μου μου λέει: “Έτσι είναι όλα”. Κι ο αντίλαλος της φωνής μου μου λέει: “Έτσι είσαι”. [σ. 70].

267. Μη μου μιλάς. Θέλω να είμαι μαζί σου.

269. Πιστεύεις ότι δε μου χρωστάς τίποτα; Τίποτα λοιπόν δε μου χρωστάς. Σέβομαι ό,τι πιστεύει καθένας. [σ. 71]

280. Όποιος ανοίγει όλες τις πόρτες, μπορεί να τις κλείνει όλες. [σ. 73]

285. Ναι, τα άκουσα όλα. Τώρα δε μου μένει παρά να σωπάσω. [σ. 74]

287. Δε θα σε περιμένει άλλο. Γιατί έχεις έρθει. [σ. 75]

293. Μην κατακρίνεις κανέναν για τα δεινά σου, γιατί όλοι φταίνε για τα δεινά σου. [σ. 76]

296. Βλέπουμε γιατί μας φωτίζει κάτι· κάτι που δεν το βλέπουμε. [σ. 77]

301. Όχι, τα πράγματα δεν είναι όπως είναι, γιατί αν ήταν όπως είναι, θα ήταν πάντα όπως είναι. [σ. 78]

Πηγή: Πόρτσια Α. (2007), Voces, Στοχασμοί – 3, εκδ. Στιγμή