Τα βράδια
στα πέταλα ενός άνθους
βλέπω το φεγγάρι
να υψώνεται
σαν κόκκινο κεράσι
μες τη βροχή
περπατώ
δίχως ομπρέλα
ακολουθώ σιωπηλά
τον διάττοντα αστέρα
κι αδρά χαμογελώ
δρασκελίζοντας το σώμα σου
με αεράκι δροσερό
σα φιλί στο στόμα σου
τα βράδια
σε νιώθω κοντά μου
και σε κρατώ σα φυλαχτό
κοντά στην καρδιά μου
δοξολογώντας τον Θεό.

[28 Μαρτίου 2017]