Και συ την αγάπη μου δέξου Σβήσε το φως του κόσμου κι άναψε το λύχνο της καρδιάς Η αιωνία φωνή της αγάπης σε καλεί Εσέ προσμένει η ψυχή μου ελεύθερα Για εσένα ανασαίνω Σε περιμένω. [10 Σεπτεμβρίου 2016]

Το σκηνικό ήταν οικείο. Κάθε φορά που περπατούσα από το σπίτι στη γειτονιά περιφερειακά, εκεί, στο μεταλλικό παγκάκι της στάσης κοντά στο ξενοδοχείο Πρέσιντεντ, συναντούσα τη γριούλα με τα λευκά ίσια μαλλιά, το ρυτιδωμένο μέτωπο και τη μαύρη καλοκαιρινή μπλούζα. Ήταν άστεγη. Σπίτι της ήταν ο ουρανός. Ωστόσο, δεν ήταν μόνη εκεί. Είχε μαζί και… Read More Η γριούλα κοντά στο Πρέσιντεντ

Σταμάτησε τη νύχτα, άνθρωπε! Κράτησε στα χέρια το σεληνόφως. Ησύχασε τον άνεμο. Απόψε κάποιος θα αγαπηθεί. [9 Σεπτεμβρίου 2016]

Άλλον προορισμό δεν έχω παρά μόνο να αγαπήσω και να αγαπηθώ Κάτω από τη φτερούγα ενός μικρού λευκού περιστεριού να λυτρωθώ από του κόσμου την ματαιότητα, πλεονεξία και καταστροφικότητα Άλλον προορισμό δεν έχω παρά να πιω της αθανασίας το νερό Κάτω από τα αστέρια να ταξιδέψω στον απέραντο ουρανό και σαν αεράκι φθινοπωρινό να σε… Read More Προορισμός

Μου αρέσουν πολύ τα κίτρινα φύλλα πάνω στο πράσινο χορτάρι και στο ξύλινο τραπέζι του χωριού Μπροστά στο παράθυρό μου έμαθα τη φύση έμαθα να αγαπώ τη μοναξιά των νερολούλουδων και την ανάσα των δέντρων καθώς τα επισκέπτεται η πρώτη φθινοπωρινή βροχή Η ευωδία βρεγμένου χώματος με μεταφέρει νοερά σε εσένα στην πνοή του σώματός… Read More Φθινοπωρινή μνήμη