Σαν έκλεισα τα μάτια ο κόσμος αναστήθηκε η αγάπη ξετυλίχθηκε ρέει σε νέα μονοπάτια Φορώ καινά ιμάτια ο ήλιος μου συστήθηκε η λύπη λησμονήθηκε και έγινε κομμάτια Όσα ονειρεύομαι εδώ γίνονται ανθός και μέλι και περιβάλλουν νέα γη Όσο γυρεύω ουρανό δεν υπάρχουν τέλη προσδοκώντας μιαν αυγή. [4 Νοεμβρίου 2015]

Ανεμπόδιστο φως έλουζε το πρόσωπό της Τα χέρια της, ψηλά, έβλεπαν στον ουρανό Το σώμα της σε στάση προσευχής Η ψυχή της σε βαθειά κατάνυξη Προσευχόταν για τις ψυχές όλου του κόσμου για την υγεία και τη σωτηρία. Δάκρυα μετάνοιας κυλούσαν από τα μάτια της διαλογιζόμενη την μικρότητά της και την πρόνοια του Θεού Στεκόμενη… Read More Η προσευχόμενη

Αρνήθηκε τον κόσμο και όλα τα αγαθά του κι ανέβηκε στη βραχώδη κορφή ακρωτηρίου σαν αετός να κτίσει άφθαστη τη φωλιά του μακριά απ’ τα ορνίθια, στα ύψη τ’ ουρανού. Τριάντα χρόνια τώρα επέρασαν αφότου ο άγνωστος ανέβη στο όρος υψηλά και άνθρωπος δεν είδε θνητός το πρόσωπό του ούδ΄ ήκουσεν ο ίδιος ανθρώπινη λαλιά.… Read More Ο ερημίτης

Αχθοφόρος της αγάπης φορέας της ειρήνης γέννημα της ευαισθησίας αγγίζω κορυφογραμμές της αρετής Η αγάπη μου εγγράφεται στον πολύμορφο αέρα Τα πράγματά μου μοιράζονται σε χέρια αδελφικά Τα χνάρια της ψυχής μου αφήνονται στον δρόμο της καλοσύνης Τα χέρια μου, σε στάση προσευχής, κοιτούν το ηλιοστάσιο των ψυχών Λόγια ανεκλάλητα με προσκαλούν σε ταξίδι Το… Read More Ανάσταση

«Καθώς ευρύνεται η καρδιά καί ταπεινώνεται η σκέψη κι αρχίζει να διακονεί την πρώτη έρχεται μια μεγάλη χαρά. Την υποψιάζομαι είναι ένα μυστήριο καί σιωπώ άφοβα απορώ κι εξίσταμαι δακρύω ο ανεπαρκής ειρηνεύω». μοναχός Μωυσής αγιορείτης, Αθωνικά ποιήματα, Αρμός 1995