Γυάλινο βάζο κρατά στα χέρια της και λέει “σ’ αγαπώ”.

Στο κατάστρωμα αρμύρα στον αέρα δροσιά στο πλοίο.

«…. Τα πάντα τριγύρω του μελωδίες τού έστελναν κι αυτός απ’ το χέρι τις έπιανε και μαζί τους θροούσε Λεξούλες κρυφές στο νου του χώνονταν και νόμιζε πως Θεών κρατούσε το χέρι Έστρωσε ο ιδρώτας αλάτι στο καυτό πρόσωπό του κι η Αρμύρα του ‘δωσε χαρτί και μολύβι Γράψε του είπε γι’ Αυτά που σκέφτεσαι… Read More «Οι Βουές των Αιώνων»

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ λέμε εσύ κι εννοούμε πάλι εγώ λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ. Στην ουσία μόνο με το εγώ μπορούμε να εννοήσουμε κάποιον άλλο. Τίτος Πατρίκιος, 1928-, ποιητής, μεταφραστής και πεζογράφος

Με της μοναξιάς το νυστέρι ανατέμνω της ψυχής τα πάθη βρίσκω σεβασμό και λάθη κι ένα μικρό λευκό περιστέρι. Ανατέμνω της ψυχής τα πάθη στο θάνατο στήνω καρτέρι ανακαλύπτω τι έχω πάθει κρατώντας μολύβι στο χέρι. Στο θάνατο στήνω καρτέρι ανακαλύπτω τι έχω πάθει και όπως το μαχαίρι λάμπω στον ήλιο σαν αστέρι. Ανακαλύπτω τι… Read More Με της μοναξιάς το νυστέρι