Πες μου, πώς γίνεται ένα βρώμικο χέρι να μολύνει μια ολόκληρη λίμνη; Πες μου, πώς γίνεται μια στιγμή αδικίας να με πνίγει; Πες μου, γιατί ένας άνθρωπος δεν βλέπει πέρα από τη σκιά του; Πες μου, πού κατοικεί η αλήθεια, το φως και το άρωμά του; Πες μου, γιατί ακούω τόσες φωνές και δεν βλέπω… Read More Πες μου

Είσαι ο ουρανός ο απέραντος κι είσαι κι η μικρή φωλιά […]. Η ακτίνα Σου έρχεται απάνω σε τούτη τη γη, τη δική μου, με αγκαλιά ορθάνοιχτη, όλη την ημέρα, για να φέρει σα γυρίσει πίσω στα πόδια Σου σύννεφα γινωμένα από τα δάκρυά μου, από τους στεναγμούς μου κι από τα τραγούδια μου […].… Read More Είσαι ο ουρανός απέραντος

Για να ζήσεις, χρησιμοποιείς τους Άλλους. Χρησιμοποιείς το γέλιο τους, τα οράματά τους, τις λέξεις τους, τα ρούχα τους. Προσπαθείς να αρπάξεις τις εμπειρίες τους. Ζητάς να σου δώσουν τον χρόνο τους. Στερήθηκες, λες, και θέλεις να ζήσεις. Και επιτρέπεις στους Άλλους να διαμορφώσουν τόσο τη ζωή σου. [Νοέμβριος 2010]

Ήθελα νάμουν γλύπτης να φτιάξω το άγαλμά σου, νάμουν ζωγράφος να φτιάξω το πορτρέτο σου, νάμουν τραγουδιστής να υμνώ την ομορφιά σου. Μα είμαι άνθρωπος απλός και σ’ έχω στην καρδιά μου. Θεοχάρης Παπαδόπουλος, 1978-

Δύο σταγόνες άρωμα στον ωκεανό Δύο ακτίνες ήλιου στο δαντελένιο ποτήρι Δύο στάχυα σιτάρι στον κήπο Δύο νότες στο πεντάγραμμο της φύσης Δύο σύννεφα στον ουρανό του ηλιοβασιλέματος Δύο λουλούδια στην άμμο της Αφρικής Δύο βότσαλα από χρυσό Δύο χέρια άνεμος στις πευκοβελόνες Δύο παλάμες άνοιξη Δύο. Εσύ και εγώ. [Οκτώβριος 2010]