Λίγο ακόμα θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο τη θάλασσα να κυματίζει λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, συλλογή “Μυθιστόρημα”.

Μορφές που φεύγουν βιαστικό περπάτημα οι περαστικοί.

Αιωρούμαι ανάμεσα στον αέρα και την άμμο. Αιωρούμαι ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη. Αιωρούμαι ανάμεσα στη θέληση και την επιβολή. Αιωρούμαι ανάμεσα στο θάνατο και το χάος. Αιωρούμαι ανάμεσα σε βράχια και ωκεανούς. Αιωρούμαι ανάμεσα σε ήχους πλανητών και παιδικές φωνές. Αιωρούμαι ανάμεσα σε σπήλαια και κορυφές. Αιωρούμαι ανάμεσα σε υψωμένα χέρια και ματωμένες… Read More Αιωρούμαι

Έφυγε σηκώνοντας κάποιες αποσκευές. Καθώς τον βάραιναν τις πέταξε στο δρόμο. Καθόλου δεν αλάφρωσε, αφού επιμένει να κρατά τόσες και τόσες αναμνήσεις. Θεοχάρης Παπαδόπουλος, 1978-

Χέρι σα κλαδί απλώνεις στον ουρανό να πιάσεις ήλιο.