Βλέπω πολλούς να ανταγωνίζονται και να τρέχουν απ’ εδώ και από κεί, δεν βλέπω όμως κανένα να αγωνίζεται για την απόκτηση της αρετής. Διογένης, 410-323 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος

Πάνε τώρα δύο μήνες. Δεν κάνω άλλο τίποτε. Τα χέρια μου βρίσκονται σε αδιάκοπη κίνηση: Ξεφορτώνω ουρανό στις ψυχές των ανθρώπων.   Νικηφόρος Βρεττάκος, ποιητής, “Διάλογος με την ποίηση”

Ὅτι μπόρεσα ν᾿ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ᾿ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει. Οδυσσέας Ελύτης, ποιητής, Ο μικρός Ναυτίλος,  Νόμπελ 1979

Δεν ξέρει τίποτα η αυγή όταν χαράζει ευτυχισμένη και δυναμώνει και σε μέρα ξετυλίγεται. Τίποτα απ’ το σκοτάδι που ζυγώνει. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής

Θα τους δείτε το πρωί της Κυριακής -πηγαίνοντας για την εκκλησία- να πλένουν οικογενειακώς το αυτοκίνητο. Είναι οι άνθρωποι της πόλης που ετοιμάζονται. Θα βγούνε στην εξοχή. Θα πάνε να φέρουνε στο διαμέρισμα λουλούδια. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής