Θέρος

Ιούλιος

το πρώτο δεκαήμερο

συγκεντρώθηκαν παρουσία ανώτερων ιεραρχικά στελεχών

για να ομιλήσουν

– υποτίθεται ως άνθρωποι, υπάλληλοι, λογικοί και παρ–άφρονες ταυτόχρονα –

από διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα

για να μπορούν να αναπτύξουν καλύτερα την έχθρα και τη φθορά ο ένας προς τον άλλο

μη λογαριάζοντας την ανθρωπινότητα ούτε τα συναισθήματα·

συναισθήματα που δεν εκφράζονται;

συναισθήματα που καταπατώνται;

συναισθήματα διαστρεβλωμένα;

συν-αισθήματα που δεν επικοινωνούνται τη στιγμή έκχυσης;

Και να τώρα,

το πλήρωμα του χρόνου …

ο χωροχρόνος διαπραγμάτευσης

Τι ασχήμια! Οποία λύπη!

Αντί να μυροβλύζει η ουσία της ύλης

( μιλάνε για “καθ’ ύλην” αρμοδιότητα και κατά τόπον )

μα ποια υλικότητα;

ποια τοπικότητα

δύναται

να χωρέσει \

το άτοπο και άυλο

των στεναγμών νόων

που ζητά

να δικάσει

την αθωότητα

των ανέκφραστων

[ Κυριακή, 21 Ιουνίου 2026: σύνθεση και δημιουργία έμπνευσης που αναρτάται διαδικτυακά]