Θέρος
Ιούλιος
το πρώτο δεκαήμερο
συγκεντρώθηκαν παρουσία ανώτερων ιεραρχικά στελεχών
για να ομιλήσουν
– υποτίθεται ως άνθρωποι, υπάλληλοι, λογικοί και παρ–άφρονες ταυτόχρονα –
από διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα
για να μπορούν να αναπτύξουν καλύτερα την έχθρα και τη φθορά ο ένας προς τον άλλο
μη λογαριάζοντας την ανθρωπινότητα ούτε τα συναισθήματα·
συναισθήματα που δεν εκφράζονται;
συναισθήματα που καταπατώνται;
συναισθήματα διαστρεβλωμένα;
συν-αισθήματα που δεν επικοινωνούνται τη στιγμή έκχυσης;
Και να τώρα,
το πλήρωμα του χρόνου …
ο χωροχρόνος διαπραγμάτευσης
Τι ασχήμια! Οποία λύπη!
Αντί να μυροβλύζει η ουσία της ύλης
( μιλάνε για “καθ’ ύλην” αρμοδιότητα και κατά τόπον )
μα ποια υλικότητα;
ποια τοπικότητα
δύναται
να χωρέσει \
το άτοπο και άυλο
των στεναγμών νόων
που ζητά
να δικάσει
την αθωότητα
των ανέκφραστων
[ Κυριακή, 21 Ιουνίου 2026: σύνθεση και δημιουργία έμπνευσης που αναρτάται διαδικτυακά]