Σε πλησιάζουμε και σου μιλάμε

καθώς σε αγαπάμε

Είσαι αξιαγάπητος άνθρωπος, διαφορετικός, με φως, με αλλότρια βιώματα

και εμείς είμαστε άνθρωποι με πονηρία, φθορά, γεράματα

η ψυχή μας αναγνωρίζεται ως πονεμένη,

αλλά έτσι έγινε,

– έτσι είναι τώρα–

το απροσποίητο, το απονήρευτο, το αγνό, το άδολο

είναι στοιχεία αρετών που απωλέσαμε εδώ και χρόνια.

και εσύ είσαι νέος άνθρωπος; Και θέλουμε να αρπάξουμε από εσένα, να ξεδιψάσουμε τον πόθο της αγνότητας,

να ανα-ζωγραφίσουμε τις σκιάσεις αν-ελευθερίας

– για την ελευθερία ως αξία ή έξη δεν προβληματιστήκαμε –

όχι, δ ε χρειάζεται να ζήσουμε ή να σκεφτούμε τούτη την αξία,

γιατί μάθαμε από παιδιά ή έφηβοι

στις καταχρήσεις της ελευθερίας

περπατήσαμε κει και περπατάμε σε στενά δρομάκια

όπου η μετουσίωση, η άμυνα, το άγχος, το κίβδηλο χαμόγελο, η τυποποιημένη καλημέρα, η αν-ημ-πορία,

αποτελούν,

είναι

για εμάς αλήθεια

μη μετα-βιβ-άσιμη ·

ίσως·

η·

μόνη·

αλήθεια

μας.

ναι, μας.

Νιώθουμε αρκετοί

“βέβαια, αυτή είναι η γνώμη μας”

συ–γγνώμη ;

[ σύνθεση ποιητικής δημιουργίας σήμερα, 06 Ιουλίου 2026, ημερομηνία που δημοσιεύεται στο παρόν ιστολόγιο ]