Εκείνο το καλοκαίρι,

ένας δάσκαλος από τη διπλανή μονοκατοικία

στο Καρπενήσι

της είπε:

“Για εμένα, το σπουδαιότερο έργο όλων των εποχών είναι Οι Άθλιοι του Ουγκώ“

Πού να γνώριζε εκείνος ο ευφυέστατος δάσκαλος με το βλέμμα πληρότητας

–σύμφωνα με τα μάτια της ψυχής της–

ότι της προ-έλεγε ότι

εκείνη

θα ενδυθεί

θα γίνει το βιβλίο

για

να

πληρωθεί

η αθλιότητα

των ύβρεων

των ψυχών

ορισμένων ανδρών και γυναικών

που

είχαν ήδη

τοποθετήσει

τον κάποτε ευειδέστερο εαυτό τους

στη νοητική κατηγορία “ανθρωποειδές”, “φερέφωνο

καταπατώντας

τη φωνή της συνείδησης

Μ α, ο π ο ί α ς σ υ ν-είδησης;

Και πού να ήξερε ο επαναστάτης δάσκαλος

με το μειδίαμα μιας εγνωσμένης εσωτερικής ειρήνης

ότι

εκείνη

προασπιζόμενη την αθλιότητα των δακρύων

των ανείπωτων λόγων

των κεκρυμμένων γογγυσμών

ετούτων των ανδρών και γυναικών

θα τα ιάνε

όλα

-τραύματα, πληγές, άγχη, σπασίματα, ρίγη, ωδές, πένθη-

απογυμνώνοντας

την αθλιότητα που της προσέφεραν

εκθέτοντας την επιλεγμένη αθωότητα

της αυθεντικότητας

που προσπάθησαν \

να αποσιωπήσουν, να νεκρώσουν, να θάψουν, να κρύψουν, να αποκηρύξουν, να αρπάξουν ως είλωτες

εκείνοι κι εκείνες

οι πάπτωχοι

οι επαίτες

οι φθονεροί

οι πονηροί

καλύτερα να γράψω συμπονετικά

“οι πονεμένοι οι πονεμένες”

“Η αυθεντικότητα δε συμβιβάζεται με ημί-μετρα“

διδάχθηκε από την προϊσταμένη-μητέρα της

την

Ο υ ρ ά ν ί α !

Κι ετούτο έπραξε. Ετούτο εκλήθη να πράξει

ως

αγνή

κόρη

ο υ ρ α ν ι α ·

[Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2026, φώτιση δημιουργίας και έκφραση και μοίρασμα ποιητικής τέχνης σήμερα]