Μία κόρη με αγνεία

ακτινο-βολεί

ένα ποίημα

– ίσως πρώτη φορά –

κατά παραγγελία

για μίαν επιλεγμένη αγάπη

ανδρός και γυναικός · ) στο ποίημα

υπάρχουν

άγνωστες λέξεις

για τον άνδρα

που τις ανακαλύπτει ταπεινά

στην παρουσία της ως χάδι.

υπάρχουν

όμορφες λέξεις για τη γυναίκα

που τις φιλτράρει ανήσυχα

μέσα από αγριεμένες περιοχές που ζητούν πειθώ κι ευγένεια.

Η οσιότητα των ανείπωτων λάμπει στα ερέβη του ανδρόγυνου

κι όμως..

ο άνδρας θεραπεύει τη ματαιότητα

μίας επερχόμενης αψιμαχίας

στο νόημα των λέξεων του ποιήματος

Η γυναίκα εμμένει στη λέξη “αντι-κλείδια”

ωσάν να ηχεί περιοριστικά στα ώτα

για τη θέρμη του έρωτά τους.

Δε ρωτά την κόρη για να συλλάβει το νόημα του στίχου, διαμορφώνει άποψη για το νου και την ψυχούλα της κόρης, έτσι ώστε

εκείνη να γράφει

τούτο το ποίημα

για να θεραπεύσει

ένα μέρος

του εαυτού της· )

εκείνη· την άλλη ·

ποιος κρατά το κλειδί;

ποια τα αντικλείδια;

ποιες είναι οι θύρες ;

πού είναι οι πύλες;

ποιος φυλάει;

κανείς δε ρωτάει;

[ Πέμπτη, 09 Ιουλίου 2026, σύλληψη και σύνθεση της πεπαλαιωμένης ποιητικής ιδέας για έναν έρωτα που κρατά! ]