Δίχως αέρα το πουλί δίχως νερό το ψάρι δίχως αγάπη δεν περνά κόρη και παλικάρι!

Δεν αρκείσαι στα όχι μου. Δεν τα ακούς. Σου είπα:’ Όχι’. Μα εσύ επιμένεις στο δικό σου ναι. Και το δικό μου όχι τι θα γίνει; Θέλει ανάσα να πάρει. Να εκφραστεί. Γη να πατήσει. Να μην ακρωτηριαστεί. [19 Ιουνίου 2015]

Ι Σε αγαπώ δυνατά όσο κανένας δεν αντέχει Σε αγαπώ δυνατά όσο ο άνεμος τρέχει. ΙΙ Ένδυμα προσδοκιών είναι το σώμα κατοικητήριο ευχών φτιαγμένο από χώμα. ΙΙΙ Θέλω την αθωότητα των ματιών μου πίσω. Θέλω από αγάπη το χέρι σου να φιλήσω. IV Μακάρι να είχα λίγη από την αρετή τη δικιά σου! Στέκομαι δίπλα… Read More Τέσσερα τετράστιχα

Τόσα χρόνια κλειδωμένος στο συρτάρι του γραφείου ανάμεσα σε συνδετήρες, φακέλους, κουμπιά κι ακόμη μυρίζει πορτοκάλι. Δώρο δικό σου στη γιορτή μου. Τι παράξενο. Το μόνο που μας ενώνει πια ένα αντικείμενο που σχεδιάστηκε να κόβει. Χάρης Βλαβιανός, 1957-, ποιητής

Τα σύννεφα μου εξομολογήθηκαν ξάστερη νύχτα.