Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμετις κουρτίνεςγιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχειαιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματαπου τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη… Read More Άνεμος του Νοεμβρίου

16. Και την πρώτη νύχτα μπήκε μες στο κελί ένας άνθρωπος που ‘χε χάσει το πρόσωπο του, κι ακούμπησε το φανάρι που κρατούσε κάτω στο πάτωμα. 17. Κι ο ίσκιος του μεγάλωσε πάνω στον τοίχο. 18. Και τον ερώτησε: πού έχεις κρυμμένα τα όπλα; 19. Κι εκείνος, κανείς δεν ξέρει αν από σύμπτωση, ή ίσως… Read More Ο άνθρωπος με το κασκέτο

Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτοΈνα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο.Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε.Τι ψυχή βασανισμένη να `ταν άραγε; Ταμ ταμ ταμ ταμΗ γειτονιά του δεν το κράταγε.Ταμ ταμ ταμ ταμΤους δρόμους πήρε και περπάταγε.Ταμ ταμ ταμ ταμΚαπνός τριγύρω δε φαινότανεΤαμ ταμ ταμ ταμΜα κάπου πόλεμος γινότανε. Τι τα θέλει τα βιβλία και… Read More Το παιδί με το ταμπούρλο

Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι… Read More «Πρώτα – πρώτα η ποίηση»