Μιλούσε στους ανθρώπους Για είδη κυμάτων και βράχια Αέρηδες και σύννεφα Ηλιόλουστες ημέρες αλλά και βροχερές Βράδια με ή χωρίς φεγγάρι Κι εκείνοι δεν φοβόντουσαν Τον εμπιστεύονταν Συμμετείχαν στην πραγματικότητά του Οραματίζονταν έναν κόσμο όμορφο Το τελευταίο κοφίνι στην βάρκα πωλήθηκε. [21 Νοεμβρίου 2017]

Την έλουζε φως Πότε λευκό Πότε κίτρινο Πότε κόκκινο Άλλοτε μπλε Ενίοτε πράσινο Κι εκείνη Στεκόμενη εκεί Στο μέσον της σκηνής Ομολογούσε Μονολογούσε Χαιρόταν Πονούσε Δάκρυζε Βίωνε την ευτυχία Όταν οι άνθρωποι Ένωναν τα χέρια τους. [20 Νοεμβρίου 2017]

Κάποια χρυσαφίζουν Άλλα έλκουν φως Κάποια τρίτα μπορεί να σκουραίνουν Αλλά οι γυναίκες αισθάνονται ευτυχείς Αυτό είναι το επάγγελμά της Μια ζωή αυτό ξέρει να κάνει Μέσα στην ησυχία Φτιάχνει λουλούδια Με πρώτη ύλη πολύχρωμα υφάσματα. [20 Νοεμβρίου 2017]

Αυτός ο άνθρωπος Ξέρεις Ο άστεγος της γειτονιάς Συχνάζει στον γνωστό δρόμο Αυτός ο άνθρωπος Ξέρεις Που βαδίζει ατραπούς της ξενιτιάς Στο βλέμμα του έχει τρόμο Αυτός ο άνθρωπος Ξέρεις Που δεν κοιτάζεις στα μάτια Σε εσένα χαμογελά Αυτός ο άνθρωπος Ξέρεις Για τον οποίο αλλάζεις μονοπάτια Δεν σε ξεχνά Αυτός ο άνθρωπος Ξέρεις Που… Read More Ξέρεις

Από τα δεκατέσσερά μου χρόνια βλέπω τον κόσμο μέσα από γυαλιά. Πάνε σαράντα χρόνια που μόνο εγώ μπορώ να εξετάζω γυμνό το πρόσωπό μου. Τίτος Πατρίκιος, 1928-, ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.